Het Rila Klooster

Na een heel goede nacht en een uitgebreid ontbijt, ben ik samen met een amerikaans koppel (Mo en Michelle), een australische biker (Richard) en een japanese bejaarde (die vind je echt overal, zijn naam heb ik niet verstaan alhoewel hij het zeker drie keer gemompeld heeft. zijn zoon werkt in antwerpen, dat verstond ik wel) op stap geweest naar de dichtsbijzijnde tourist trap: het Rila klooster.

Gesticht door de volgelingen van Ivan Rilski ergens midden in de bergen rond sofia. Ironisch genoeg was Ivan Rilski daar in de eerste plaats naar toe getrokken om de beschaving te ontlopen, het drukke leven van de 9e en 10e eeuw legden te veel stress op de schouders van Ivan. Of hij gelukkig zou geweest zijn met het grootste klooster van de balkan vlak bij de toegang tot zijn afgelegen grot waar zelfs de koning niet mocht komen, is een twijfelachtige zaak.

In ieder geval is het rila klooster een populaire bestemming voor bussen japanners en bulgaarse schoolkinderen waardoor het een drukke bedoening werd in het orthodoxe klooster. De drukte werd echter snel weggespoeld door een verfrissend bulgaars onweer waardoor ook wij noodgedwongen onze minibus opzochten. Onze japanse vriend had ondertussen twee landgenotes opgesnord die achtergelaten waren door hun bus en in dringende nood waren voor transport terug naar sofia.

Nadat ze zich er van overtuigd hadden dat we er eerlijk en betrouwbaar uitzagen besloten ze met ons mee terug te keren naar sofia. De terugreis werd gekleurd door de verdere uitspattingen van het gigantische onweer dat losgebarsten was: stromende regen, knallende bliksem en donder, omvallende bomen en afgeknapte elektriciteitspalen.

De weg naar Sofia

Om kwart na vier deze morgen ging de wekker veel te vroeg af. Neen, vroeg gaan slapen helpt dus niet en al helemaal als je naast de gebruikelijke muizenissen ook nog een grote reis in het verschiet hebt waarvan er redelijk wat zaken niet echt geregeld zijn.

Snel de rugzak op de rug en te voet (want er reden nog geen trams) naar sint pieters om er de eerste trein te nemen naar brussel nationaal. Zelfs om vijf uur 's ochtends hebben de treinen blijkbaar vertraging, het resultaat was dat het veel te dure diabolo ticket mij tien minuten te laat in de luchthaven bracht.

Het vluchtschema staat hier in onderstaande posts al weergegeven en was verder ook niet zo spannend, over warschau naar sofia dus, de hoofdstad van Bulgarije. Eenmaal uit de luchthaven de stadsbus genomen naar het hostel. Volgens de beschrijvingen die ik van de eigenaar had gekregen diende ik de bus te volgen tot ik aan mijn rechterkant een park zag en aan mijn linkerkant de starbucks. De hele reis was er een park aan mijn rechterkant, maar nooit zag ik de starbucks opduiken. Plots stapt iedereen van de bus en rijdt hij niet meer verder. Na een eerste gebarentaal gesprekje kom ik te weten dat dit de eindhalte is. Geen flauw idee waar we zijn.

Uitgestapt en de flow gevolgd tot onder de straat zodat ik plots aan de overkant van de straat stond. Daar geprobeerd de straatnamen te ontcijferen, maar ik realiseer me al snel dat cyrillisch straatnamen niet direct matchen met de straatnamen uit mijn lonely planet.

Na vijf minuten meditatie komt echter het cyrillisch dat ik pakweg tien maand geleden snel leerde tijdens een youtube cursus weer naar boven en slaag ik erin de straatnaam te ontcijferen. Ik bevind met in de Генерал Гурко́ straat en dat is vreemd genoeg precies de straat die ik moet hebben. Plots valt ook de gigantische starbucks op aan de andere kant van de straat.

Na een fikse wandeling aangekomen in hostel mostel, mijn verblijfplaats voor de volgende dagen, een bed op een 8-bed dorm gekregen en klaar om sofia te verkennen. Dat lukte perfect met de free sofia tour en nu klaar om een nacht tour te krijgen georganiseerd door het hostel.